Εκλογικό ξεκαθάρισμα στις 25 Ιανουαρίου


Ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις – στις κάλπες την 25η Ιανουαρίου

Επιβεβαιώθηκε το σενάριο που ήθελε τον κυβερνητικό συνασπισμό να αποτυγχάνει να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Με 168 «ναι» στον Σταύρο Δήμα και 132 «παρών» ολοκληρώθηκε η τρίτη και τελευταία ψηφοφορία και παρά τις προσπάθειες από πλευράς κυβέρνησης, ο μαγικός αριθμός των 180 βουλευτών δεν συγκεντρώθηκε, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για πρόωρες εκλογές στις 25 Ιανουαρίου.

Κατά το Σύνταγμα, ο Κάρολος Παπούλιας θα συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του έως την αντικατάστασή του, η δε κυβέρνηση οφείλει να κηρύξει δια του Προέδρου της Δημοκρατίας και εντός δέκα ημερών, τη λήξη των εργασιών της Βουλής, προκειμένου να διενεργηθούν εκλογές και να εκλεγεί Πρόεδρος από τη νέα τη σύνθεση του κοινοβουλίου.

newsbeast.gr

> Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίnου 1963> Σαν να το είπε χθές>


> Πριν Μιλήσεις, Άκου .
> Πριν Γράψεις, Σκέψου.
Πριν Πληγώσεις, Νιώσε.
> Πριν Μισήσεις, Αγάπησε.
> Πριν  τα Παρατήσεις, Προσπάθησε.
> Μα Πριν Πεθάνεις, Ζήσε !               
> “Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή”( Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη)
>
> Εδώ και μήνες η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο.  Χλευάζεται και
> κατασυκοφαντείται.  Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια.
> Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον
> πολιτισμό της. Όποια  εφημερίδα και να ανοίξεις, μας έχουν κατατάξει
> στα  «σκουπίδια». Μας θεωρούν ένα περιττό βάρος, από το οποίο
> όλοιθέλουν να απαλλαγούν, αλλά δεν ξέρουν ακόμα πώς.
> Ε, λοιπόν, η Ελλάδα δεν είναι για τα σκουπίδια!
> Δεν είμαστε  οι Έλληνες διεφθαρμένοι καιτεμπέληδες. Χαβαλέδες ήμασταν
> για πολύ καιρό. Βάλαμε τον αυτόματο πιλότο. Ένας φτωχός λαός, που
> γνώρισε την αφθονία και παρασύρθηκε γιατί νόμισε πως θα κρατήσει για
> πάντα. Πίστεψε και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» κάποιων
> αδίστακτων πολιτικάντηδων. Για την ακρίβεια ίσως στην Ελλάδα υπάρχουν
> λιγότεροι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες.
> Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Είναι μια δύσκολη ώρα, αλλά δεν
> ήρθε το τέλος.
> Όμως, ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα το 15% του πληθυσμού της δεν ζει με κουπόνια.
> Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, κάθε ελληνόπουλο έχει δωρεάν πρόσβαση στο
> Πανεπιστήμιο.
> Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα, έστω ημιτελές, αλλά έχουμε σύστημα υγείας.
> Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος που έχει μια μεγάλη
> περιουσία. Άλλα κράτη δεν έχουν τίποτα. Αυτήν βλέπουν και
> ξερογλύφονται.
> Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους και εκείνα
> τους γονείς τους.
> Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη
> μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν
> ήδη παραδώσει και την ψυχή και το πνεύμα.
> Ευτυχώς ακόμα, η Ελλάδα έχει μέλλον.
> Έβλεπα εκείνα τα κορίτσια της Εθνικής Ομάδος Πόλο, να ανεβαίνουν στον
> Όλυμπο,  μες τη «φωλιά του Δράκου», και είπα , πως  δεν χάθηκε η
> ελπίδα. Υπάρχει ακόμα το μέταλλο του νικητή.
> Η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της κάθε μεγάλη ήττα
> και καταστροφή, αντί να την  αφανίσει, την ανάσταινε!
> Γιατί τα γράφω αυτά; Μου τηλεφώνησαν κάποιοι «φίλοι» απ’ το εξωτερικό
> και  μας ….νεκρολογούσαν! Είναι απ’ τα κοράκια που έχουν στοιχηματίσει
> στην πτώχευσή μας και ανησυχούν μήπως και χάσουν τα λεφτά τους!  Και
> βιάζονται! Τόσο πολύ θύμωσα που έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα τους
> έστειλα το κείμενο που ακολουθεί….
>
> “Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή”
> Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν
> ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
> Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ
> πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.
> Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς
> ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα
> χάσµα.
> Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν
> ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.
> Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ
> ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.
> Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης
> εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ
> φυσικοῦκόσµου.
> Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα,
> γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».
> Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα
> πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του.  Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ
> προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ
> ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.
> Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει
> καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν
> ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο.
> Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ
> τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
> Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ
> γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;
> Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας
> δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης..
> Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ
> µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ
> στὴλογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα
> καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ
> ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς
> νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ
> ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ
> στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ
> ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς
> πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη
> τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς
> γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.
> Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ
> πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης
> χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς
> ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ
> ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ,
> τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου
> ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς
> καρδιᾶς του.
> Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους
> τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ
> βρίσκεται.
> Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ
> ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ
> λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε.  Ἂς
> συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»
>
>
> Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου
> Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963
> Σαν να το είπε χθές!

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ η γνώση… η σκέψη…ο πολιτισμός μας ….ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!….;


Δεν είναι πολλά τα χρόνια πριν που τα βιβλία ήταν η μόνη πηγή πληροφόρησης, ενημέρωσης και μόρφωσης. Θυμάμαι ότι όταν άνοιγαν τα σχολεία τον Σεπτέμβριο όλοι παραλαμβάναμε τα ατσαλάκωτα ολοκαίνουργια βιβλία μας με μεγάλη λαχτάρα και χαρά. Τα ντύναμε μετά με όμορφα χρωματιστά χαρτιά, ζωγραφίζαμε τα εξώφυλλα τους και κολλάγαμε τις ετικέτες με τα ονόματα μας για να μην τα χάνουμε.
Η νεότερη γενιά συνεχίζει να τα προστατεύει με μια μικρή διαφορά, τα διάφανα πλαστικά εξώφυλλα αντικατέστησαν τα πολύχρωμα χαρτιά για να αντέχουν ακόμη περισσότερο στην χρήση καθ’ όλη την διάρκεια της σχολικής χρονιάς.
Θυμάμαι επίσης ότι όταν τα μαθήματα της ημέρας τελείωναν τρέχαμε με χαρά στις βιβλιοθήκες …του σχολείου μας … ή στην βιβλιοθήκη της πόλη ή του χωριού μας για να συναντηθούμε με άλλα παιδιά, να συνεργαστούμε και να διαβάσουμε.
Εκεί κάναμε πολλές από τις εργασίες που μας ζήταγαν οι δάσκαλοι μας…
Δεν θα ξεχάσω την βιβλιοθήκη που πήγαινα να διαβάσω τα θέματα των ξένων γλωσσών και όχι μόνο… που διέθεται και τζάκι!! Ένα παλαιό αρχοντικό ψηλοτάβανο με τεράστια παράθυρα και ένα λευκό αστραφτερό αλαβάστρινο (μαρμάρινο) τζάκι που έκαιγε κούτσουρα ελιάς όλη την διάρκεια της ημέρας. Αυτή η βιβλιοθήκη βρισκόταν στο κέντρο της πόλης που μεγάλωσα. Μία άλλη βιβλιοθήκη που βρισκόταν σε κολέγιο που φοιτούσα διέθεται ένα τεράστιο στάντ ειδικό για εφημερίδες!!! Το πρώτο πράγμα που αντίκριζε κανείς μπαίνοντας στην βιβλιοθήκη ήταν αυτό το καλοφτιαγμένο ξύλινο «έπιπλο» που στήριζε τις εφημερίδες. Κάθε μέρα και καινούργια φύλλα. Μπορούσε κάποιος να στέκεται όρθιος και να διαβάζει τα «νέα», τους τίτλους της εφημερίδας με γρήγορες ματιές πριν ακόμη μπει στην μεγάλη αίθουσα.
Τα φωτοτυπικά μηχανήματα λιγοστά, γι’ αυτό τα χέρια μας δημιουργούσαν «κάλλους» από το γράψιμο…αλλά και ολόκληρες σελίδες έλειπαν από τα βιβλία γιατί μερικοί τις έκοβαν και τις έπαιρναν στο σπίτι για περαιτέρω μελέτη! Οι πόλεις αυτές δεν βρισκόντουσαν στην Ελλάδα αλλά πιστεύω ότι και εδώ στην πατρίδα μας το ίδιο συνέβαινε ίσως με τους νέους, με μικρή διαφορά.
Δεν υπήρχαν Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές για να ψάχνουμε αυτά που ζητούσαμε στο διαδύκτιο.
Όμως το βιβλίο εξακολουθεί να υπάρχει στα σχολεία μας, να είναι η κύρια πηγή μόρφωσης των μικρών μαθητών, τα βιβλία εξακολουθούν να μορφώνουν την νέα γενιά, οι συγγραφείς δεν έχασαν την έμπνευσή τους, όλο και περισσότερα βιβλία γράφονται, αλλά και όλα τα άλλα ενημερωτικά έντυπα αυξάνονται, περιοδικά, εφημερίδες, όμορφα έντυπα με πλούσιο υλικό, μικρά αριστουργήματα με την σημερινή τεχνολογία που αναπτύσσεται διαρκώς. Οι υπολογιστές βοήθησαν στην αναβάθμισή τους, συντόμευσαν την διαδικασία του γραψίματός και της διακόσμησης τους. Πολλά από αυτά θα έπρεπε να μην καταλήγουν στα σκουπίδια αλλά να φυλάσσονται κάπου για να υπάρχουν για να τα διαβάζουν και άλλοι, να υπάρχουν για την επόμενη γενεά. Που είναι όμως οι βιβλιοθήκες και οι κατάλληλοι χώροι; Που πήγαν οι παραδοσιακές βιβλιοθήκες; Γιατί τις ξεχάσαμε; Θα μπορούσαμε να τις εμπλουτίσουμε, να συνδυάσουμε το υλικό τους με την τεχνολογία, να τοποθετήσουμε Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές και ότι άλλο χρειάζεται, να απασχολούνται εκεί ειδικοί βιβλιοθηκάριοι αλλά και δάσκαλοι που θα μάθαιναν τα παιδιά να ψάχνουν τα βιβλία αλλά και το διαδύκτιο… και να προσελκύσουμε την νεολαία μας εκεί αντί να ξοδεύουν άσκοπα αλλού τον χρόνο τους.
Οι γονείς είναι τόσο απορροφημένοι στην εργασία τους για να καλύψουν τις αυξημένες απαιτήσεις της ζωής που δεν προλαβαίνουν πολλές φορές να βοηθήσουν στις σχολικές εργασίες στο σπίτι. Οι δάσκαλοι έχουν και αυτοί αυξημένες οικονομικές δυσκολίες και προσωπικά προβλήματα αλλά και με ένα μόνο βιβλίο τι να μάθει κανείς;
Σε πολλά σχολεία αλλά και Τοπικούς Συλλόγους με ιδιωτική πρωτοβουλία μαζεύονται βιβλία σε χάρτινες κούτες με σκοπό την αξιοποίηση τους . Το όνειρο πολλών οικισμών, χωριών αλλά και σχολείων είναι να έχουν ένα κατάλληλο χώρο για να φτιάξουν μία βιβλιοθήκη όπου οι νέοι να μπορούν να διαβάζουν βιβλία, να δανείζονται, να συναντούν φίλους και συμμαθητές τους για να συνεργαστούν και να βρουν χρήσιμες πληροφορίες για να ετοιμάσουν μία εργασία.
Εκεί θα μπορούν να συναντιόνται και οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι που θέλουν να ρίξουν μια ματιά σε μια μεγάλη ποικιλία εφημερίδων αλλά και περιοδικών, να δανειστούν ένα καλό βιβλίο. Είναι πραγματικά ένα καλό κίνητρο να κάνει κανείς μια βόλτα, να ενημερωθεί και να ανταλλάξει μια κουβέντα με ένα συνάνθρωπό του.
Μήπως είναι καιρός να διδάξουμε στη νέα γενιά ότι τα βιβλία δεν πρέπει να πετάγονται στα σκουπίδια ;
Μήπως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την κακή αυτή συνήθεια και να σκεφτούμε ότι είναι γεγονός ότι οι Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές έφεραν μία επανάσταση στην τεχνολογία αλλά δεν θα μπορέσουν ποτέ να προσφέρουν την ζεστασιά αλλά και την επικοινωνία που προσφέρει η ανάγνωση σε μία βιβλιοθήκη…όπου θα μπορούν να κάνουν και χρήση Ηλεκτρονικών Υπολογιστών;
Είναι αλήθεια ότι τα μηχανήματα εύκολα χαλάνε και οι πληροφορίες χάνονται ενώ το βιβλίο κρατάει πολύ περισσότερο.
Μήπως αν φτιάξουμε βιβλιοθήκες θα βοηθήσουμε και το περιβάλλον; Λιγότερη κατανάλωση χαρτιού… αφού τα βιβλία θα διαβάζονται από περισσότερο κόσμο, και θα δημιουργούμε και λιγότερα σκουπίδια. Μήπως θα μειωθούν και τα έξοδα των νοικοκυριών που τα παιδιά τους χρειάζονται βοήθεια στην κατ’ οίκον εργασία τους; Πολλοί γονείς πληρώνουν για να έχουν τα παιδιά τους περισσότερη βοήθεια στις εργασίες που δίνει το σχολείο για το σπίτι. Εάν το πρόβλημα είναι η εύρεση πληροφοριών θα μπορούν να καταφεύγουν στις βιβλιοθήκες…
Οι βιβλιοθήκες βοηθούν και όλους αυτούς τους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες που έρχονται στην χώρα μας να γνωρίσουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό μας, να μάθουν περισσότερα για την γλώσσα μας.
Μήπως τελικά θα πρέπει το κράτος και ειδικά το Υπουργείο Παιδείας να βοηθήσει προς την κατεύθυνση αυτή και να στηρίξει τις προσπάθειες ίδρυσης τέτοιων χώρων ; είτε σε σχολεία είτε σε χωριά και οικισμούς που θα είναι εξοπλισμένοι με βιβλία αλλά και άλλα Ηλεκτρονικά μέσα,συμπεριλαμβανομένων και Ηλεκτρονικών Βιλιοθηκών, για να σταματήσουμε να ρίχνουμε «την σκέψη και την γνώση μας » στα σκουπίδια;